K&K op Aruba: september 2013

Op deze warme, zeg maar gerust hete, zaterdagmiddag ga ik jullie weer eens bijpraten.

Vandaag wonen we drie weken in dit huis en over tien dagen alweer twee maanden op het eiland. Time flies...

Nu onze eigen spullen zijn gearriveerd (zie filmpjes in vorig bericht) beginnen we ons steeds meer thuis te voelen. De dozen zijn uitgepakt en de spullen staan min of meer op hun plek. De springfoto van de vriendinnen heeft een plaats gevonden, de foto van broers/schone zussen en kinderen hangt in de slaapkamer aan de muur zodat ik ze iedere avond nog even gedag kan zeggen. De klok van de Christoffelcollega's hangt in de keuken (daar werd op de Christoffel tenslotte meestal het weekend ingeluid..). De batterij moet wel even worden vervangen want de collega's gaan steeds langzamer lopen...

Aan het huis moest nog genoeg worden gedaan. De eerste week was er iedere dag wel iets dat vervangen of gerepareerd moest worden. Verlichting die het niet deed bijvoorbeeld. Zo stonden we iedere avond bij het licht van een looplamp onze tanden te poetsen in de badkamer. Stroomde het water in de douche niet door vanwege een verstopping (waar ze hier heeeel gemeen spul voor hebben dat je gewoon in de drain gooit...) Stopcontacten zonder bescherming in de muur. De airco in onze slaapkamer die ermee ophield. Vervolgens 'sliepen' we één nacht zonder airco (geen oog dichtgedaan) en zijn we de volgende nacht op de logeerkamer gaan slapen waar de airco het wel nog deed. De dag daarop werd er al een nieuwe airco geïnstalleerd. De huisbazin weet van wanten. Ook in de huiskamer werden we op onze wenken bediend: een nieuwe fan met verlichting boven de eettafel. En toen alles het eenmaal weer deed en we dachten rustig achterover te kunnen leunen besloot de gemeente aan het elektriciteitsnetwerk te gaan werken. En deed bij ons na deze werkzaamheden niks meer wat het moest doen... Elektriciën erbij, noodvoorziening aangelegd voor de avond, daarna met de goede man (en de huisbazin) gezellig een wijntje gedronken op de porche en de volgende ochtend kwam hij de hele zaak herstellen. Fijn!

Nu moet op termijn het keukenblok nog worden vervangen en de overdekking van de porche. We zijn benieuwd.
Onze dagelijkse struggle bestaat dan ook eigenlijk alleen nog maar (zucht) uit het buiten houden van de muggen (hoera, we hebben een hordeur!) en de mieren, die juist vanmorgen weer in kolonnes over de muren marcheerden. Kevin kan geen supermarkt binnengaan zonder zeer veel interesse te tonen in de afdeling 'verdelging'.

De supermarkt: daar stond Kevin laatst met zijn lege flesjes (waar toch duidelijk op stond dat er statiegeld op zit). De supermarkteigenaar (een Chinees, zoals vrijwel alle kleine supermarkten in handen zijn van Chinezen) begreep echt niet wat hij ermee moest. Dus keerde Kevin huiswaarts, waar de flesjes in de vuilnisbak werden gegooid... waar dus ook al het andere glaswerk, het papier en zelfs de batterijen in belanden. Au. Dat gaat nog niet zo makkelijk... van gescheiden afvalverwerking is hier nog geen sprake.

Misschien is dat een goed punt voor de politiek? Komende vrijdag vinden op het eiland de verkiezingen plaats. En dat merken we al sinds we hier zijn: ieder weekend vinden er parades plaats. Je hebt een beetje pech als je daarin terecht komt want dan ben je wel even onder de pannen...
Wat het programma is van de verschillende partijen, daar kom je niet helemaal achter. Nu wordt het land geregeerd door de AVP (groene vlaggen, auto's, huizen). De grootste tegenstander is de MEP (alles geel wat de klok slaat). Wij wonen in Santa Cruz, een echte MEP stad (figuurlijk dan). Wat niet zo vriendelijk oogt naar Nederlanders, want Meppers zijn eigenlijk heel erg voor 'Aruba voor de Arubanen', zoals wij dat hebben begrepen. Over het algemeen stem je op de partij waar je familie op stemt. Doe je dat niet, dan zou het zomaar kunnen gebeuren dat je een familieruzie op je dak krijgt. Het partijprogramma is dus eigenlijk niet eens zo belangrijk, het staat al min of meer vast op wie je gaat stemmen. Er zijn ook nog zo'n 4 kleinere partijen. De Democratische partij (rood) lijkt wat meer stemmen te hebben dan de andere kleine, dus wie weet komt er op een dag een einde aan de heerschappij van AVP en MEP. Een coalitie zou geen slecht idee zijn (beginnen we op Aruba ook te polderen...).
Dit jaar zijn er twee debatten op televisie geweest. Dat is vrij nieuw voor Arubaanse begrippen. De partijen trekken hoofdzakelijk de aandacht door de parades waarbij ze met grote wagens over het eiland rijden, gevolgd door de auto's van hun aanhangers. Uit de luidsprekers komt zeer luide muziek. Wat ze van plan zijn en wat de partijpunten zijn horen we tijdens zo'n parade niet. Dit is het laatste weekend voor de verkiezingen wat betekent dat we bijvoorbeeld morgen niet de straat op moeten gaan. Dan zijn er nog twee grote parades en zit het verkeer gewoon muurvast. Goed. De boodschappen zijn dus gedaan. Wij gaan even nergens meer naartoe...

Wat doen we dan normaal gesproken in het weekend? Er zal een poetsroutine moeten ontstaan. Helaas ja, ook in tropische temperaturen moet er gepoetst worden. Juist omdat alles de hele dag open staat (nogmaals: lang leve de horren) en er naast de deur een zandpad ligt. Dat poetsen moet dan bij voorkeur voor 9 uur in de ochtend plaatsvinden. Later op de dag is qua temperatuur niet verantwoord voor de gezondheid.
En dan mag er natuurlijk ook genoten en gerelaxed worden :). Zo waren we vorig weekend in de avond bij een kampvuur aan de ruige noordkust. En op zondag samen met Ron en Lex het weekend afgesloten door met de goed gevulde koelboxen aan het strand van de zonsondergang te genieten. Gisteravond luidden we het weekend juist zo in met z'n viertjes. Het leven is hard...

Nu ga ik een boekje lezen ;). Kevin loopt alweer rond met de 'anti-welk-dier-je-dan-ook-kwijt-wilt' spuitbus. Ik hoor hem mompelen 'I'm just gonna keep on going with this. Lets see who will get tired.' The Battle is on: Kevin vs the ants.

Voor de komende week nog spannende dingen? Jawel: Kevin gaat maandag beginnen met programmeerwerkzaamheden. Het hele idee van een eigen bedrijfje en dan opdrachten voor de baas in Nl blijven doen gaat niet door. Om verschillende redenen, maar vooral doordat hij niet voldoet aan de eis 'Je moet minstens 5 jaar op het eiland wonen' wil je voor jezelf beginnen. Maar een Arubaanse jongen die hier al zijn eigen bedrijfje heeft kan wel wat hulp gebruiken dus die was blij toen Kevin hem benaderde. Nu gaat hij af en toe wat klussen voor deze jongen doen. Beter iets dan niets, het houdt je van de straat, je hebt iets leuks te doen en het brengt een beetje extra geld in het laadje (had ik al verteld dat boodschappen doen hier schrikbarend duur is? en daar ben ik al zo goed in, in duur...).
Karen heeft een korte werkweek dit keer: aangezien de scholen op het eiland fungeren als verkiezingsbureaus zijn alle scholen vrijdag gesloten. Donderdag kunnen de kinderen van de vijfde en zesde klassen thuisblijven aangezien hun lokalen dan worden ingericht als stemlokaal. Dat betekent dat ik die dag Avi-toetsen ga afnemen en me met mijn collega's ga buigen over de zaakvakken... Dat is een ander verhaal, de methoden die hier op school gebruikt worden. Bewaren we dan ook voor een andere keer...

Mooie luchten: