K&K op Aruba: november 2013

En toen was het ineens november... ik schreef het vorige week op school op het bord, 1/11, en ben toen, serieus, gaan tellen; 11... dat is november... dat kan toch niet... Het klopt niet helemaal met het plaatje zoals we hier nu zitten: korte broek, hempje, zonnebril... Maar goed, het is echt waar en het betekent trouwens ook dat de regentijd begonnen is. En hoe!

Vorige week vrijdag regende het overdag al flink. Gillende, krijsende kinderen op het schoolplein die niet wisten hoe snel ze binnen moesten komen. En verbaasde Nederlandse collega's... wat gebeurt er! Nou ja, het regende. En regen blijkt hier synoniem voor 'ziek worden'.(Er zijn dan ook ineens verschillende tafeltjes leeg in mijn klas, echt waar!).

Zaterdagavond gingen we naar het Green Village festival in San Nicolas. En terwijl we stonden te genieten van een goede reggaeband begon het te regenen. Eerst een paar druppels (al zenuwachtig kijkende Arubanen en hier en daar ging zelfs een paraplu open, die van ons ligt in Nederland...). Toen ging het echt regenen. Ach nou ja, nu zijn we toch al nat. En vervolgens onweren... toen verdween de band van het podium, dit werd toch te gevaarlijk. Binnen mum van tijd kwam de regen met bakken uit de hemel, waren de straten veranderd in riviertjes, was het permanent licht vanwege de bliksem. De wc-hokjes puilden uit met mensen die probeerden droog te blijven (en die daar vervolgens 2 uur lang opeengepakt hebben moeten staan wachten). En wij... wij waren toch al nat... tot op het bot. Zijn door het enkelhoge water in de straten naar de auto terug gegaan om vervolgens stapvoets, door de 'rivier', naar huis te rijden. Wat een hele kunst was van Kevin, want de weg was niet meer te zien, auto's stopten langs de kant van de weg, en dan zitten we ook nog met stijve knieën omdat de auto het te pas en te onpas laat afweten. Maar dit keer niet. Nee, hij heeft ons netjes voor de deur afgezet! En dat terwijl we zijn stoelen drijfnat hebben gemaakt. Brave auto. Thuisgekomen wil je dan eigenlijk even een warme douche nemen (want tropen of niet: van zo'n natte boel aan je lijf krijg je het toch wel frisjes). Maar uit de kraan komt hier geen warm water :). Snel afspoelen dus maar en daarna een kop warme thee. Met speculaasbrokken. Ik zeg: herfst!!

Gisteren hadden de twee 5de klassen gymles (buiten, wat echt een krachtinspanning is als de zon schijnt!). Er hing wel een zwart wolkje aan de lucht, maar we zijn niet bang voor een beetje water... òp naar het sportveld. Daar hebben de kinderen ongeveer 15 minuten kunnen sporten voor het begon te regenen. Met z'n allen onder een afdak. En wachten... na een half uur zag het er nog niet uit dat het minder zou worden. Mijn voorstel: de twee gymmeesters rijden met een paar kinderen en de invaljuf van de andere vijfde klas naar school, waarschuwen het hoofd Willem-Jan en rijden dan met drie auto's heen en weer zodat we allemaal droog aankomen (want 'als de kinderen morgen ziek zijn is het uw schuld, dus we gaan niet lopen', zo werd er op mijn voorstel om toch maar gewoon te wandelen gereageerd...). Ik dacht dat het een goed plan was, maar toen ik al 15 minuten met nog zo'n 35 kinderen had gewacht en er nog geen auto terug kwam begreep ik dat niet iedereen mijn plan had begrepen. En dat bleek wel, toen Willem-Jan zonder auto maar onder een paraplu aan kwam. De gymmeesters waren gewoon naar huis gegaan! Over collegialiteit gesproken! Gezegd dat ik daar nog zat en toen vertrokken! Zijn we samen alsnog met de kinderen terug naar school gelopen. Vandaag weer een tafeltje leeg in de klas...

En nu regent het dus bijna iedere dag wel een keer. En dat heeft soms gewoon effect op je plannen. Zo wilde ik vandaag na school naar de andere kant van het eiland om wat met de autoverzekering te regelen. Ik kwam niet verder dan Oranjestad. Daar had het een paar minuten voor ik er arriveerde flink geregend. Straten blank. Verkeer zat muurvast. Dus bij de eerste de beste zijstraat wijzig ik mijn plannen: naar huis, die papieren komen wel een andere keer... thuis aangekomen bleek daar geen spatje regen te zijn gevallen. En toch is het eiland niet zo groot...

Het nadeel van de regentijd is dus dat je af en toe verrast wordt. En dat regen ook echt serieuze regen is, met consequenties als wateroverlast in de straten. En dat het kraanwater een flink stuk kouder is (want dat is opgevangen regenwater, wat nu veel minder wordt opgewarmd door de zon), dus op de tanden bijten als je onder de douche stapt. En, alsof dat nog mogelijk was, er zijn nog meer muggen dan voorheen...

Voordeel is de daling van de temperatuur! Bloedverzengend heet is het sinds vorige week niet echt meer geweest. Af en toe kwam de temperatuur deze dagen nog boven de 30 graden, maar nu schommelt het zo rond de 29 a 30 graden en na een bui kan het zomaar 27 graden zijn! Een hele opluchting, letterlijk! We hebben zelfs al een nacht zonder airco aan geslapen ;).

Goed, uit met de regenverhalen. Het lijkt Nederland wel, daar gaat het ook altijd over het weer :).

Ik noemde de auto zojuist al even. Natuurlijk telt een gewaarschuwd mens voor twee (neem de auto uit Nederland mee), maar nee, die wilden we verkopen want het was een veel te grote bak. En nu zitten we met een waardeloze bak. Nou ja, da's niet helemaal waar... Hij rijdt prima en brengt ons altijd van a naar b (behalve toen Ron ons moest komen redden omdat het koelwater op was en de auto dus niet meer vooruit te branden was). Hij brengt ons niet altijd dirèct van a naar b. Af en toe heeft de auto er gewoon genoeg van en stopt de motor, tijdens het rijden. Klaar. Alarmlichten aan, stilstaan, motor weer starten en we gaan weer verder. De verkopende partij heeft er nog wel iets aan willen doen, maar vraag ons niet wat. Hij stopt nu minder vaak. Nog maar zo één keer per week. Aanvankelijk werden de goden veelvuldig aangeroepen. Nu hebben we erin berust. Er zijn hier op het eiland meer van dit soort auto's. Ze worden namelijk niet zo regelmatig onderhouden en geserviced. En dan krijg je dit soort dingen. Onze auto werd 10 oktober gekeurd. Het was een kwestie van 10 minuten. Goedgekeurd. Een half uur later stonden we weer stil op de weg. Het is een avontuur...

Wat is verder de stand van zaken.
De verkiezingen zijn voorbij. De AVP, die al regeerde, heeft weer gewonnen en gaat dus gewoon verder met wat ze deden. De wegen zijn tijdens het weekend dus weer makkelijker begaanbaar, geen parades meer.
Het dak van onze porche is inmiddels vervangen en weer waterdicht. We hebben een andere wasmachine gekregen die het goed doet. De keuken moet nog vervangen worden en momenteel hebben we last van een lekkende toiletpot en wastafel. Wat hopelijk verholpen wordt voordat de huisbazin begin december terug gaat naar Nederland.
Kevin's programmeerwerk (zie vorig bericht) is uiteindelijk niks geworden. Zijn werk wel natuurlijk, maar hij kon met de man waarvoor hij wat opdrachten deed niet tot een goede betalingsovereenkomst komen. En, in Kevin's woorden, 'ik kom hier niet om uitgebuit te worden'. Ondertussen heeft hij opnieuw gesolliciteerd bij een man die heel enthousiast was. Het was een prettig gesprek en er kwam nog een fijne mail achteraan. 'Volgende week laat ik je horen wat het wordt'. Die volgende week was vorige week. En als Kevin belt is deze meneer meestal niet op de zaak of in een bespreking. Jammer, Kevin had een goed gevoel na het gesprek en wordt zo toch weer teleurgesteld. Verder zoeken dus maar. We gaan ervan uit dat er op dat gebied in het volgende bericht meer positiefs te melden is!

En nu... wachten we het bezoek af van volgende week! Dan komen Jacqueline en Jacqueline met Pieter en Diederik een weekje het eiland bezoeken! We kijken er erg naar uit... hopelijk zal het met de regen een beetje meevallen... in ieder geval gaan ze er qua temperatuur op vooruit in die week. En zo eindigen we dan toch weer met het weer... typisch.