Laten we het eens hebben over de fauna op Aruba. En dan speciaal de fauna in en rond het huis.
Ik begin klein. Bij de muggen. Die zijn er nog steeds en het zijn er nog steeds teveel. Ik heb er zoveel last van dat ik van deze muggen zonder meer een olifant durf te maken. We hebben inmiddels twee 'terminators'; als de één wordt opgeladen in het stopcontact kan de ander gebruikt worden. Of de één wordt binnen gebruikt door mij en de ander buiten door Kevin, die nog steeds minder gestoken wordt dan ik en dan ook geregeld op de porch verblijft.
 |
| 'terminator' |
 |
| 'as we speak': Kevin op porch met terminator binnen handbereik |
Vliegen zijn er ook genoeg, maar die lijken steeds in periodes te komen. Dan ben je een paar dagen flink met een mepper tegen de horren aan het slaan en ruim je 20+ vliegenlijken per dag. Maar dan ben je er voorlopig weer vanaf. En ze steken niet.
Dan de mieren. Ach, daar zijn we inmiddels aan gewend. Ze zijn er altijd. Met hele volksstammen tegelijk paraderen ze over de porch of over de buitenmuur van het huis. Zolang ze daar blijven is er geen probleem. Soms vergissen ze zich echter en vinden we een rijtje marcherende mieren binnen. Dat is jammer, want dan moeten we maatregelen nemen. Het zijn vooral de kleine rode miertjes die naar binnen komen en die kunnen venijnig bijten. We vinden ze dan ook niet graag tussen het wasgoed terug. Spuitbus...
Het tropische klimaat is natuurlijk heerlijk hoor. Maar keerzijde van al die vorstloze jaren is dat de populatie muggen, vliegen en mieren nooit eens even flink door moeder natuur wordt uitgedund. Zodat wij even op adem kunnen komen, een paar maandjes achterover kunnen leunen zonder 'terminator', mepper en spuitbus binnen handbereik.
Laatst maakten we kennis met een iets groter ongewenst huisdier; ik trok een keukenla open en betrapte een kakkerlak die zich snel uit de voeten maakte. Kakkerlakken zijn nooit alleen... Ik eiste dus directe actie. Kevin is een stuk relaxter onder dit soort omstandigheden; hij heeft de eerste 30 jaar van zijn leven vaker zijn woonruimte moeten delen met deze dieren. Die enkele keer dat ik ze in ZA tegenkwam duldde ik ze omdat ik wist dat ik niet lang in hetzelfde huis zou verblijven. Maar nu was het: kakkerlak eruit of ik. Dus toog Kevin weer naar de Chinees voor een ander soort spuitbus, want met een simpele insectendoder kom je niet weg als het om kakkerlakken gaat. We mestten de keukenlades uit, de kastjes gingen leeg, ramen en deuren dicht en spuiten maar. Toen we ruim 2 uur later thuiskwamen van de cursus Papiamentu vonden we in totaal 7 kakkerlakken verspreid over de vloer van de keuken. Waarschijnlijk moeten we dit scenario binnenkort nog eens herhalen want kakkerlakken leggen eitjes...
Tot zover de fauna die zowel binnen als buiten voorkomt. Liever buiten natuurlijk. Toen kwamen we een dier tegen waar geen enkele spuitbus tegen opgewassen is en waarvan je je af moet vragen of je het wel wilt doden. Het antwoord is 'nee' en toch doet men het. En wij ook.
Achter de bank op de porch zat een boa verscholen. Een grote. Kevin zag hem toen hij (de slang) een slokje water ging drinken. De waterkraan zit om de hoek van de muur. Alleen kop en zo'n 30 cm slang waren zichtbaar toen hij dronk. We dachten nog even (nadat we toch wel van de schrik moesten bekomen) dat 'ie op doorreis was. Dat zou fijn zijn, dan waren we er vanaf. Maar na het drinken trok de slang zich terug de hoek om, weer richting bank. Handig hoor, je dagelijkse natje in de buurt. Dat kleine plasje water onder de kraan was voor de slang genoeg om van de bank zijn vaste woon- en verblijfplaats te maken.
Boa's zijn geen inheemse dieren. Het is niet duidelijk hoe ze hier ooit terecht zijn gekomen, maar er zijn er inmiddels veel (er liggen geregeld platgereden exemplaren op de weg). Te veel, want ze bedreigen langzamerhand de wel inheemse holenuil, de Shoko. Dit mini-uiltje maakt zijn nest in een holletje in de grond. Makkelijke prooi voor de boa. Verder doet deze wurgslang zich tegoed aan kleine huisdieren zoals kippen en jonge katten. En er lopen geregeld kippen met kuikens, van de overburen, door onze tuin. En sinds een paar weken kruipen er ook kittens van de buren over de porch.
Iedere boa die je ziet mag gedood worden, vanwege de ecologische schade die ze toedienen aan het eiland. Deze boa moest dus dood... balen! Dat was weer een klusje voor Kevin (ik ben alleen redelijk goed met de terminator en de muggen). Hij klaarde de klus terwijl ik ernaast stond te roepen 'Ohh wat eng, ach, wat is 'ie mooi, jeetje wat is 'ie groot en ahh, wat zielig!' Waarom moest dat arme dier nu juist van de porch zijn huis maken? Blijf toch in de knoek, dan ziet niemand je en doet niemand je kwaad. Heb die nacht over een slang gedroomd.
 |
| en toch zijn we anti-gif... |
Wat een moorddadig verslag is dit geworden. Vooral als je bedenkt dat ik tégen het gebruik van gif en spuitbussen ben, en vóór het motto 'leef en laten leven'...
Maar gelukkig krijgt het verhaal een vrolijker staartje. Twee staartjes zelfs; twee van de vier kittens van de buren wonen inmiddels bij ons. Kevin is over zijn angst heen en heeft Bettie en Bells in zijn hart gesloten. Wat best handig is, want hij zit de hele dag met ze thuis. Het leven in Santa Cruz is wel wat veranderd door de komst van deze twee. Er moet ineens voor iets gezorgd worden. Je weet waar de dierenarts is. Je moet je huis aanpassen (gordijnen omhoog, snoeren oprollen en in een doos verstoppen), niet struikelen over de kattenbakken en bij open deur je de hele tijd afvragen wie waar is. En nog meer muggen doodslaan natuurlijk. Ze brengen ook heel veel plezier natuurlijk. We kijken momenteel elke dag live 'discovery'.
 |
| een nog piepkleine Bells |
 |
| Bettie met broertje |
 |
| Bettie als vloerkleedje |
 |
| favoriete slaapplaats: keukenkastje |
Tijdens het schrijven van dit stukje heb ik er 2 verse muggenbulten bij gekregen en zijn er 4 muggen gesneuveld. Tussen mijn handen, want de terminator wordt even opgeladen. Het klinkt allemaal niet echt als een promotiepraatje voor Aruba ;). Natuurlijk is hier ook heel veel prachtige fauna én flora te zien. Maar daar ging dit stukje even niet over. Bovendien heeft niet iedereen last van al dit vee; Ron vertelde dat zij al weken buiten kunnen zitten zonder last te hebben van muggen. Ik denk dat wij maar gewoon moeten verhuizen...
Maar eerst vanmiddag weer lekker in de Caribische Zee gaan dobberen. Paradijselijk.
