Oudjaarsdag 2013

Laatste dag van 2013. Ik zit op de bank, laptop op schoot op volle toeren draaiend. Er moeten namelijk foto's vanuit Picasa worden geüpload naar dit blog terwijl facebook in de gaten wordt gehouden en er op een ander tapblad voor wordt gezorgd dat er naar de top 2000 geluisterd kan worden. Het is pas half 11 in de ochtend maar er is al contact geweest met het thuisfront om even te checken of iedereen daar gezond en wel het nieuwe jaar in gaat. Vanavond wordt dat, met overbezet internet en tijdverschil, een beetje lastig. 

Maar nu er van iedereen een teken van leven is geweest kunnen we ons hier ook rustig opmaken voor de overgang naar het nieuwe jaar.

Verschillende mensen zijn daar trouwens al een paar dagen mee bezig: vuurwerk... De hele maand nog niks gehoord, maar vanaf vrijdag is men vol aan de bak met de knallers. Blijkbaar wikkelt men op Aruba de zaken graag chronologisch af; eerst vieren we, zeer uitbundig overigens, kerst en als dat goed is afgesloten richten we ons op de viering van de komst van het nieuwe jaar. 

De laatste twee maanden zijn voorbij gevlogen, vooral doordat we veel te doen hadden. Privé, maar ook op school.

Om te beginnen kregen we halverwege november visite! Jacqueline, Jacqueline, Pieter en Diederik kwamen een dikke week bijtanken op Aruba. Wat was het leuk om hen op het eiland te hebben! Eerst werken en dan snel naar huis om met ons zessen erop uit te trekken. Maar het gezelschap zat in de ochtend ook niet stil. Met het huurautootje doorkruisten ze het hele eiland om te gaan golven, het natuurpark te bezoeken, de stad in te trekken, te snorkelen, zwaaien naar Maxima en Willem. Een erg ondernemend stel, die Jacq, Jacq, Piet en Diederik :). We vinden het fijn dat we hebben kunnen laten zien waar we wonen en werken. En ook fijn dat er nu mensen in Nl zijn die weten hoe we er hier bij zitten. En ook gewoon... fijn... 

Eind november werd er op een zaterdagmorgen door een heleboel enthousiastelingen schoongemaakt op het eiland: de jaarlijkse Beach Clean-Up. Ik ging samen met een collega mee met een groep kinderen van onze school. De stranden worden geregeld schoongemaakt door vrijwilligers, d.w.z. dat plastic troep, alles wat niet in de natuur thuishoort, wordt opgeraapt. Sommig afval wordt door strandbezoekers achtergelaten. Wat natuurlijk schandalig is! Ander afval, vooral aan de ruige noordkust, spoelt aan vanaf zee. Afval is sowieso wel een onderwerp hier op het eiland. Eerder schreef ik al over de nauwelijks bestaande recycling. Nu blijkt dat de afvalberg hier nog gewoon 'ouderwets' in de fik wordt gestoken, zodat we één keer per maand allemaal getrakteerd worden op de rook van brandend plastic... (en als je ziet wat er af en toe uit de uitlaat van de auto's hier komt, dan realiseer je je dat de schone zeelucht soms ver te zoeken is...) In de supermarkt worden je boodschappen hier ook nog automatisch voor je ingepakt in 1000 plastic tasjes. Je moet erg je best doen en er vooral snel bij zijn als je je eigen boodschappentas wilt gebruiken! Overgaan op betaalde plastic tassen lijkt me al een hele vooruitgang! 

Goed dat kinderen bewust worden gemaakt van het feit dat je je rommel achter je op moet ruimen tijdens zo'n Beach Clean-Up. Hopelijk helpt het ook de andere 364 dagen van het jaar... 

Begin december kwam ook hier Sinterklaas aan. Vanaf eind november is alles (alles: vooral de rotondes!) uitbundig versierd voor Kerstmis. De Sint is een soort 'tussendoortje'. Hij komt langs op sommige scholen, maar daar blijken kinderen helemaal niet op te wachten: Sinterklaas wordt hier nog gebruikt, of liever gezegd misbruikt, als opvoedings-stok-achter-de-deur. De stoute kinderen moeten bij Sinterklaas komen waar ze, ten overstaande van de rest van het gezelschap, min of meer aan de schandpaal worden genageld. Bij ons op school is dat gelukkig niet gebeurd. De (Nederlandse) directeur zorgde ervoor dat er alleen goede dingen over kinderen werden gezegd, dus de stoute kinderen hebben zich dit jaar voor niks zorgen gemaakt ;).

De hogere klassen gingen bij wijze van Sintviering naar de bioscoop. Daar stond ik dan, helemaal klaar voor mijn eerste Arubaanse bioscoopbezoek; een gewaarschuwd mens telt voor twee, dus ging de lange broek aan, sokken en dichte schoenen en lange mouwen. Want de Arubaanse bioscoop is net een vrieskist. Behalve deze dan... dikke zweetdruppels waren het gevolg, maar de film was leuk. 

Op maandag 16 december zaten we met de kinderen in de kerk. Er werd alvast kerst gevierd en daarmee konden we starten nadat de pastoor 10 minuten te laat arriveerde. Er werd uitbundig gezongen. Grappig: 'Stille Nacht' in het Papiaments. 's Avonds hadden we kerstdiner op school. Kevin kwam mee om te helpen, wat gezellig was en ook wel nodig... Er was eten besteld bij cateringbedrijven. Heerlijk gegeten! We hadden ook een echte boom in de klas! Ik kocht de boom bij de supermarkt van de ouders van een kind uit mijn klas. Iedere ochtend als de kinderen binnenkwamen gingen ze eerst naar de boom om eraan te ruiken ;).  Op de laatste schooldag is hij met een kind mee naar huis gegaan. Mèt naalden... wat mij erg verbaasde, maar hij zag er nog prima uit! 

De laatste twee schooldagen voor de kerstvakantie (maandag 16 en dinsdag 17) kwamen er steeds minder kinderen naar school. Dat schijnt heel normaal te zijn. Ik had er dinsdag nog 17 van de 22, wat nog heel wat was! Een beetje aangerommeld en toen was het om 13.03u tijd voor de vakantie! 's Avonds gingen we met de collega's en partners uit met een partybus. Da's ook een hele belevenis :). Denk aan een Amerikaanse schoolbus. Sloop de ramen eruit, spuit het ding in allerlei feestelijke kleuren, haal er ook een aantal banken uit zodat je een 'dansvloer' hebt et voilá: een partybus! Er was een plaatjesdraaier aanwezig voor de (Antiliaanse) feestmuziek, zelf namen we hapjes en drankjes mee en zo reden we tussen 9 en 12 uur 's avonds over het eiland. Af en toe stoppen bij bekende 'lichtjesplekken'; kersttaferelen met lampjes gemaakt. Het was gezellig... en we hebben een swingend team blijkt maar weer :).

En nu is het dus het einde van het jaar. Waar we in het vorige bericht op hoopten is niet gelukt: over werk voor Kevin kan nog niet veel nieuws gemeld worden. Sinds twee weken heeft hij een verblijfsvergunning en daarmee kunnen we naar de volgende stap, de werkvergunning. Het gaat dus allemaal wat langer duren dan verwacht/gehoopt, maar dat is niks nieuws voor ons ;). Ondertussen heeft Kevin zich beziggehouden met het bouwen van een website voor een vriend hier op het eiland. Helemaal stilzitten hoeft hij dus niet. Òp naar het volgende project! Voor Kevin is dat een nieuwe opdracht hopelijk, voor mij is dat verder gaan met mijn cursus Papiaments. We gaan het zien in het nieuwe jaar!

Wìe we gaan zien in het nieuwe jaar? Nou, om te beginnen gaat Esther op vakantie naar de ABC-eilanden, dus over een dikke week, als ze Aruba aandoet, gaan we haar zien (yeah!). Verder hopen we op een bezoek van pap en mam! En tegen de tijd dat het juli is komen we zelf weer even richting Nederland, want dan gaan broer Peter en schone zus Jill in het huwelijksbootje stappen! In ieder geval al genoeg om naar uit te kijken. En ondertussen gaan we vooral verder met genieten van dit eiland!

Voor nu wensen we jullie allen een geweldig begin van het nieuwe jaar toe!

FELIS AÑA NOBO!

Beach Clean-Up

Beach Clean-Up: spelen met drijfhout

met mijn klas: kerst op school

one happy island! met J, J, P en D. en K&K natuurlijk

aan het mooie strand, foto door Ron en Lex

traditionele inluiding van het weekend met Ron, Lex en Kevin

bezoek aan donkey sanctuary

tot de volgende keer!

And when the rain begins to fall...

En toen was het ineens november... ik schreef het vorige week op school op het bord, 1/11, en ben toen, serieus, gaan tellen; 11... dat is november... dat kan toch niet... Het klopt niet helemaal met het plaatje zoals we hier nu zitten: korte broek, hempje, zonnebril... Maar goed, het is echt waar en het betekent trouwens ook dat de regentijd begonnen is. En hoe!

Vorige week vrijdag regende het overdag al flink. Gillende, krijsende kinderen op het schoolplein die niet wisten hoe snel ze binnen moesten komen. En verbaasde Nederlandse collega's... wat gebeurt er! Nou ja, het regende. En regen blijkt hier synoniem voor 'ziek worden'.(Er zijn dan ook ineens verschillende tafeltjes leeg in mijn klas, echt waar!).

Zaterdagavond gingen we naar het Green Village festival in San Nicolas. En terwijl we stonden te genieten van een goede reggaeband begon het te regenen. Eerst een paar druppels (al zenuwachtig kijkende Arubanen en hier en daar ging zelfs een paraplu open, die van ons ligt in Nederland...). Toen ging het echt regenen. Ach nou ja, nu zijn we toch al nat. En vervolgens onweren... toen verdween de band van het podium, dit werd toch te gevaarlijk. Binnen mum van tijd kwam de regen met bakken uit de hemel, waren de straten veranderd in riviertjes, was het permanent licht vanwege de bliksem. De wc-hokjes puilden uit met mensen die probeerden droog te blijven (en die daar vervolgens 2 uur lang opeengepakt hebben moeten staan wachten). En wij... wij waren toch al nat... tot op het bot. Zijn door het enkelhoge water in de straten naar de auto terug gegaan om vervolgens stapvoets, door de 'rivier', naar huis te rijden. Wat een hele kunst was van Kevin, want de weg was niet meer te zien, auto's stopten langs de kant van de weg, en dan zitten we ook nog met stijve knieën omdat de auto het te pas en te onpas laat afweten. Maar dit keer niet. Nee, hij heeft ons netjes voor de deur afgezet! En dat terwijl we zijn stoelen drijfnat hebben gemaakt. Brave auto. Thuisgekomen wil je dan eigenlijk even een warme douche nemen (want tropen of niet: van zo'n natte boel aan je lijf krijg je het toch wel frisjes). Maar uit de kraan komt hier geen warm water :). Snel afspoelen dus maar en daarna een kop warme thee. Met speculaasbrokken. Ik zeg: herfst!!

Gisteren hadden de twee 5de klassen gymles (buiten, wat echt een krachtinspanning is als de zon schijnt!). Er hing wel een zwart wolkje aan de lucht, maar we zijn niet bang voor een beetje water... òp naar het sportveld. Daar hebben de kinderen ongeveer 15 minuten kunnen sporten voor het begon te regenen. Met z'n allen onder een afdak. En wachten... na een half uur zag het er nog niet uit dat het minder zou worden. Mijn voorstel: de twee gymmeesters rijden met een paar kinderen en de invaljuf van de andere vijfde klas naar school, waarschuwen het hoofd Willem-Jan en rijden dan met drie auto's heen en weer zodat we allemaal droog aankomen (want 'als de kinderen morgen ziek zijn is het uw schuld, dus we gaan niet lopen', zo werd er op mijn voorstel om toch maar gewoon te wandelen gereageerd...). Ik dacht dat het een goed plan was, maar toen ik al 15 minuten met nog zo'n 35 kinderen had gewacht en er nog geen auto terug kwam begreep ik dat niet iedereen mijn plan had begrepen. En dat bleek wel, toen Willem-Jan zonder auto maar onder een paraplu aan kwam. De gymmeesters waren gewoon naar huis gegaan! Over collegialiteit gesproken! Gezegd dat ik daar nog zat en toen vertrokken! Zijn we samen alsnog met de kinderen terug naar school gelopen. Vandaag weer een tafeltje leeg in de klas...

En nu regent het dus bijna iedere dag wel een keer. En dat heeft soms gewoon effect op je plannen. Zo wilde ik vandaag na school naar de andere kant van het eiland om wat met de autoverzekering te regelen. Ik kwam niet verder dan Oranjestad. Daar had het een paar minuten voor ik er arriveerde flink geregend. Straten blank. Verkeer zat muurvast. Dus bij de eerste de beste zijstraat wijzig ik mijn plannen:  naar huis, die papieren komen wel een andere keer... thuis aangekomen bleek daar geen spatje regen te zijn gevallen. En toch is het eiland niet zo groot...

Het nadeel van de regentijd is dus dat je af en toe verrast wordt. En dat regen ook echt serieuze regen is, met consequenties als wateroverlast in de straten. En dat het kraanwater een flink stuk kouder is (want dat is opgevangen regenwater, wat nu veel minder wordt opgewarmd door de zon), dus op de tanden bijten als je onder de douche stapt. En, alsof dat nog mogelijk was, er zijn nog meer muggen dan voorheen...

Voordeel is de daling van de temperatuur! Bloedverzengend heet is het sinds vorige week niet echt meer geweest. Af en toe kwam de temperatuur deze dagen nog boven de 30 graden, maar nu schommelt het zo rond de 29 a 30 graden en na een bui kan het zomaar 27 graden zijn! Een hele opluchting, letterlijk! We hebben zelfs al een nacht zonder airco aan geslapen ;).

Goed, uit met de regenverhalen. Het lijkt Nederland wel, daar gaat het ook altijd over het weer :).

Ik noemde de auto zojuist al even. Natuurlijk telt een gewaarschuwd mens voor twee (neem de auto uit Nederland mee), maar nee, die wilden we verkopen want het was een veel te grote bak. En nu zitten we met een waardeloze bak. Nou ja, da's niet helemaal waar... Hij rijdt prima en brengt ons altijd van a naar b (behalve toen Ron ons moest komen redden omdat het koelwater op was en de auto dus niet meer vooruit te branden was). Hij brengt ons niet altijd dirèct van a naar b. Af en toe heeft de auto er gewoon genoeg van en stopt de motor, tijdens het rijden. Klaar. Alarmlichten aan, stilstaan, motor weer starten en we gaan weer verder. De verkopende partij heeft er nog wel iets aan willen doen, maar vraag ons niet wat. Hij stopt nu minder vaak. Nog maar zo één keer per week. Aanvankelijk werden de goden veelvuldig aangeroepen. Nu hebben we erin berust. Er zijn hier op het eiland meer van dit soort auto's. Ze worden namelijk niet zo regelmatig onderhouden en geserviced. En dan krijg je dit soort dingen. Onze auto werd 10 oktober gekeurd. Het was een kwestie van 10 minuten. Goedgekeurd. Een half uur later stonden we weer stil op de weg. Het is een avontuur...

Wat is verder de stand van zaken.
De verkiezingen zijn voorbij. De AVP, die al regeerde, heeft weer gewonnen en gaat dus gewoon verder met wat ze deden. De wegen zijn tijdens het weekend dus weer makkelijker begaanbaar, geen parades meer.
Het dak van onze porche is inmiddels vervangen en weer waterdicht. We hebben een andere wasmachine gekregen die het goed doet. De keuken moet nog vervangen worden en momenteel hebben we last van een lekkende toiletpot en wastafel. Wat hopelijk verholpen wordt voordat de huisbazin begin december terug gaat naar Nederland.
Kevin's programmeerwerk (zie vorig bericht) is uiteindelijk niks geworden. Zijn werk wel natuurlijk, maar hij kon met de man waarvoor hij wat opdrachten deed niet tot een goede betalingsovereenkomst komen. En, in Kevin's woorden, 'ik kom hier niet om uitgebuit te worden'. Ondertussen heeft hij opnieuw gesolliciteerd bij een man die heel enthousiast was. Het was een prettig gesprek en er kwam nog een fijne mail achteraan. 'Volgende week laat ik je horen wat het wordt'. Die volgende week was vorige week. En als Kevin belt is deze meneer meestal niet op de zaak of in een bespreking. Jammer, Kevin had een goed gevoel na het gesprek en wordt zo toch weer teleurgesteld. Verder zoeken dus maar. We gaan ervan uit dat er op dat gebied in het volgende bericht meer positiefs te melden is!

En nu... wachten we het bezoek af van volgende week! Dan komen Jacqueline en Jacqueline met Pieter en Diederik een weekje het eiland bezoeken! We kijken er erg naar uit... hopelijk zal het met de regen een beetje meevallen... in ieder geval gaan ze er qua temperatuur op vooruit in die week. En zo eindigen we dan toch weer met het weer... typisch.

verkiezingen: mijn lokaal was stemlokaal 30

op een avond... in tuin

bezoek aan vlindertuin

Arikok Nationaal Park

aan de noordkust

porche dak

tot de volgende keer!  (foto door Ron)

Op een warme zaterdag

Op deze warme, zeg maar gerust hete, zaterdagmiddag ga ik jullie weer eens bijpraten.

Vandaag wonen we drie weken in dit huis en over tien dagen alweer twee maanden op het eiland. Time flies...

Nu onze eigen spullen zijn gearriveerd (zie filmpjes in vorig bericht) beginnen we ons steeds meer thuis te voelen. De dozen zijn uitgepakt en de spullen staan min of meer op hun plek. De springfoto van de vriendinnen heeft een plaats gevonden, de foto van broers/schone zussen en kinderen hangt in de slaapkamer aan de muur zodat ik ze iedere avond nog even gedag kan zeggen. De klok van de Christoffelcollega's hangt in de keuken (daar werd op de Christoffel tenslotte meestal het weekend ingeluid..). De batterij moet wel even worden vervangen want de collega's gaan steeds langzamer lopen...

Aan het huis moest nog genoeg worden gedaan. De eerste week was er iedere dag wel iets dat vervangen of gerepareerd moest worden. Verlichting die het niet deed bijvoorbeeld. Zo stonden we iedere avond bij het licht van een looplamp onze tanden te poetsen in de badkamer. Stroomde het water in de douche niet door vanwege een verstopping (waar ze hier heeeel gemeen spul voor hebben dat je gewoon in de drain gooit...) Stopcontacten zonder bescherming in de muur. De airco in onze slaapkamer die ermee ophield. Vervolgens 'sliepen' we één nacht zonder airco (geen oog dichtgedaan) en zijn we de volgende nacht op de logeerkamer gaan slapen waar de airco het wel nog deed. De dag daarop werd er al een nieuwe airco geïnstalleerd. De huisbazin weet van wanten. Ook in de huiskamer werden we op onze wenken bediend: een nieuwe fan met verlichting boven de eettafel. En toen alles het eenmaal weer deed en we dachten rustig achterover te kunnen leunen besloot de gemeente aan het elektriciteitsnetwerk te gaan werken. En deed bij ons na deze werkzaamheden niks meer wat het moest doen... Elektriciën erbij, noodvoorziening aangelegd voor de avond, daarna met de goede man (en de huisbazin) gezellig een wijntje gedronken op de porche en de volgende ochtend kwam hij de hele zaak herstellen. Fijn!

Nu moet op termijn het keukenblok nog worden vervangen en de overdekking van de porche. We zijn benieuwd.
Onze dagelijkse struggle bestaat dan ook eigenlijk alleen nog maar (zucht) uit het buiten houden van de muggen (hoera, we hebben een hordeur!) en de mieren, die juist vanmorgen weer in kolonnes over de muren marcheerden. Kevin kan geen supermarkt binnengaan zonder zeer veel interesse te tonen in de afdeling 'verdelging'.

De supermarkt: daar stond Kevin laatst met zijn lege flesjes (waar toch duidelijk op stond dat er statiegeld op zit). De supermarkteigenaar (een Chinees, zoals vrijwel alle kleine supermarkten in handen zijn van Chinezen) begreep echt niet wat hij ermee moest. Dus keerde Kevin huiswaarts, waar de flesjes in de vuilnisbak werden gegooid... waar dus ook al het andere glaswerk, het papier en zelfs de batterijen in belanden. Au. Dat gaat nog niet zo makkelijk... van gescheiden afvalverwerking is hier nog geen sprake.

Misschien is dat een goed punt voor de politiek? Komende vrijdag vinden op het eiland de verkiezingen plaats. En dat merken we al sinds we hier zijn: ieder weekend vinden er parades plaats. Je hebt een beetje pech als je daarin terecht komt want dan ben je wel even onder de pannen...
Wat het programma is van de verschillende partijen, daar kom je niet helemaal achter. Nu wordt het land geregeerd door de AVP (groene vlaggen, auto's, huizen). De grootste tegenstander is de MEP (alles geel wat de klok slaat). Wij wonen in Santa Cruz, een echte MEP stad (figuurlijk dan). Wat niet zo vriendelijk oogt naar Nederlanders, want Meppers zijn eigenlijk heel erg voor 'Aruba voor de Arubanen', zoals wij dat hebben begrepen. Over het algemeen stem je op de partij waar je familie op stemt. Doe je dat niet, dan zou het zomaar kunnen gebeuren dat je een familieruzie op je dak krijgt. Het partijprogramma is dus eigenlijk niet eens zo belangrijk, het staat al min of meer vast op wie je gaat stemmen. Er zijn ook nog zo'n 4 kleinere partijen. De Democratische partij (rood) lijkt wat meer stemmen te hebben dan de andere kleine, dus wie weet komt er op een dag een einde aan de heerschappij van AVP en MEP. Een coalitie zou geen slecht idee zijn (beginnen we op Aruba ook te polderen...).
Dit jaar zijn er twee debatten op televisie geweest. Dat is vrij nieuw voor Arubaanse begrippen. De partijen trekken hoofdzakelijk de aandacht door de parades waarbij ze met grote wagens over het eiland rijden, gevolgd door de auto's van hun aanhangers. Uit de luidsprekers komt zeer luide muziek. Wat ze van plan zijn en wat de partijpunten zijn horen we tijdens zo'n parade niet. Dit is het laatste weekend voor de verkiezingen wat betekent dat we bijvoorbeeld morgen niet de straat op moeten gaan. Dan zijn er nog twee grote parades en zit het verkeer gewoon muurvast. Goed. De boodschappen zijn dus gedaan. Wij gaan even nergens meer naartoe...

Wat doen we dan normaal gesproken in het weekend? Er zal een poetsroutine moeten ontstaan. Helaas ja, ook in tropische temperaturen moet er gepoetst worden. Juist omdat alles de hele dag open staat (nogmaals: lang leve de horren) en er naast de deur een zandpad ligt. Dat poetsen moet dan bij voorkeur voor 9 uur in de ochtend plaatsvinden. Later op de dag is qua temperatuur niet verantwoord voor de gezondheid.
En dan mag er natuurlijk ook genoten en gerelaxed worden :). Zo waren we vorig weekend in de avond bij een kampvuur aan de ruige noordkust. En op zondag samen met Ron en Lex het weekend afgesloten door met de goed gevulde koelboxen aan het strand van de zonsondergang te genieten. Gisteravond luidden we het weekend juist zo in met z'n viertjes. Het leven is hard...

Nu ga ik een boekje lezen ;). Kevin loopt alweer rond met de 'anti-welk-dier-je-dan-ook-kwijt-wilt' spuitbus. Ik hoor hem mompelen 'I'm just gonna keep on going with this. Lets see who will get tired.' The Battle is on: Kevin vs the ants.

Voor de komende week nog spannende dingen? Jawel: Kevin gaat maandag beginnen met programmeerwerkzaamheden. Het hele idee van een eigen bedrijfje en dan opdrachten voor de baas in Nl blijven doen gaat niet door. Om verschillende redenen, maar vooral doordat hij niet voldoet aan de eis 'Je moet minstens 5 jaar op het eiland wonen' wil je voor jezelf beginnen. Maar een Arubaanse jongen die hier al zijn eigen bedrijfje heeft kan wel wat hulp gebruiken dus die was blij toen Kevin hem benaderde. Nu gaat hij af en toe wat klussen voor deze jongen doen. Beter iets dan niets, het houdt je van de straat, je hebt iets leuks te doen en het brengt een beetje extra geld in het laadje (had ik al verteld dat boodschappen doen hier schrikbarend duur is? en daar ben ik al zo goed in, in duur...).
Karen heeft een korte werkweek dit keer: aangezien de scholen op het eiland fungeren als verkiezingsbureaus zijn alle scholen vrijdag gesloten. Donderdag kunnen de kinderen van de vijfde en zesde klassen thuisblijven aangezien hun lokalen dan worden ingericht als stemlokaal. Dat betekent dat ik die dag Avi-toetsen ga afnemen en me met mijn collega's ga buigen over de zaakvakken... Dat is een ander verhaal, de methoden die hier op school gebruikt worden. Bewaren we dan ook voor een andere keer...

Mooie luchten:

vanuit de achtertuin

pre-zonsondergang lucht...

de zon in de zee zien zakken

met Lex aan de noordkust, kampvuuravond

Alles staat op z'n plek:

wij zijn anti-muggen...

alive and kicking: tot de volgende update!

Daar komt de inboedel...

En gelukkig was Lex er wederom bij. Om te helpen de meubels die zolang in huis stonden naar buiten te krijgen. Om zijn eigen meegereisde spullen in ontvangst te nemen. En om alles weer op film vast te leggen :).

Je weet het:

KLIK voor de aankomst van de container

KLIK voor de aankomst van de verhuizers

KLIK voor een huis vol dozen :)

en tenslotte KLIK je hier voor het vertrek van de container.

En toen was het uitpakken geblazen... :D

Een eigen huis...

Vanmorgen werden we voor het eerst wakker in ons eigen huis. Nog in andermans bed, aangezien onze inboedel komende dinsdag wordt gebracht. En nu zitten we op onze 'porche', oftewel veranda.
Ron en Lex gingen mee toen we gisteren onze koffers en onszelf verhuisden en Lex heeft het allemaal op een filmpje vastgelegd. Leuk!


Klik op DEZE LINK om het filmpje te zien.

(Volgende keer met onze eigen spulletjes erin ;) )

Rennen, vliegen en relaxen

De scholen zijn begonnen. Dus als er nog ergens een gevoel van vakantie was, dan is dat nu wel weg; we zijn hier en we blijven hier.

Kevin gebruikt zijn tijd om documenten op zijn computer te reorganiseren en vakliteratuur te lezen. Daarnaast heeft hij ook de gang naar de belastingdienst - SKOA - terug naar belastingdienst en weer naar SKOA gemaakt voor zijn inschrijving. 'Geeft niet hoor, ik ben het wel gewend; in Nederland werd ik ook van het kastje naar de muur gestuurd toen ik daar net woonde', vertelde hij aan de dames bij SKOA ;).

Afgelopen woensdag zijn de scholen begonnen. Onze directeur had het plan opgevat dat alle leerkrachten zelf op het schoolplein de namenlijst van hun klas op zouden lezen. Dat was een leuk plan. Heb me wel vooraf al geëxcuseerd voor mijn uitspraak van de namen... Thyann, Jean-Nuare, Raygen, Raymir, Raynier...Lijene, Tshawnee, Akeyla en... Annie!

Muisstil was het in de klas... En dat bleef het bijna de hele ochtend! 'Jullie gaan nu beginnen met de tekenopdracht. Terwijl je tekent MAG JE PRATEN.' En toen duurde het nog 10 minuten voordat iemand zijn mond open deed...

Gelukkig ging het donderdag al wat beter en vrijdag heb ik het eerste kind aan een tafeltje apart gezet. Het zijn dus toch allemaal gewoon kinderen :).

Mijn instructie zal er beduidend anders uitzien dan in Nederland. Ik let er steeds op dat mijn woordkeuze zo eenvoudig mogelijk is, herhaal nog eens wat ik heb gezegd, sta toneel te spelen en dan nog zie ik in sommige ogen blikken die verraden dat ze me niet begrijpen... 

Het is even wennen, van beide kanten, maar het gaat vast in de loop van de komende maanden soepeler lopen. En zo niet, dan raken we er ook wel aan gewend. Hoop ik. :)

De collega's zijn aardig. Veel nieuwe Nederlandse collega's maar ook nog een aantal Arubaanse dames. Zo'n nieuw samengesteld team is een uitdaging maar vooralsnog heb ik het idee dat we het samen wel gaan redden; er is een wekelijkse gang op vrijdagmiddag naar de Bamboo bar. Het komt goed.

Wat hebben we ondertussen geregeld:

- voor allebei een persoonsnummer bij de belasting gekregen

- Karen staat ingeschreven bij Censo, het bevolkingsregister

- bankrekening voor Karen geopend en pasje op kunnen halen

- zorgverzekering voor Karen geregeld

- papieren voor Kevin bij elkaar geregeld zodat SKOA nu alles naar Dimas (immigratie) kan sturen 

Reken voor iedere bovenstaande actie een uur tot anderhalf (en soms zelfs twee) uur en dan weet je dat we wat te doen hebben gehad. Maar het is waar: als je je erop instelt is er niks aan de hand.

Voor Kevin duurt het nog even om bovenstaande aan te vragen... daarvoor moeten eerst de papieren bij Dimas zijn geweest. Maar ook dat komt wel.

De huizenjacht is inmiddels ook geopend maar heeft helaas nog niks concreets opgeleverd. Huis nummer 1 klonk veelbelovend. Toen we echter de wijk inreden bleek bij ieder huis een M.E.P-vlag te hangen. De MEP is een politieke partij die zeg maar niet bekend staat vanwege het met open armen ontvangen van vreemdelingen... Er bekroop mij een minder prettig gevoel. De eigenaresse ging in een trailer naast het huis wonen en haar ooms, tantes, neven, nichten enzovoorts woonden allemaal in de buurt. Niet handig als je het aan de stok mocht krijgen met de huisbaas... Toen er vervolgens een vliegtuig zo laag overvloog dat je kon zien wat de passagiers te eten kregen had ik al een besluit genomen.

Huis nummer 2 bekeken we gisteren. Mooie buurt (voornamelijk groene AVP-vlaggen, betere politieke kleur naar het schijnt), maar dicht op elkaar gebouwd. 3 Slaapkamers en een piepkleine woonkamer waar onze bank nog net in zou passen. De eettafel moest dan maar buiten staan of zo. Alle keukenapparatuur zouden we zelf nog moeten aanschaffen en dan was de huurprijs toch wel hoog. Ik verdenk Kevin er ook van het huis al te hebben afgeschreven op het moment dat hij de twee katten zag die erbij horen... (een aardige buurtgenoot zet namelijk bij dit huis eten neer voor de katten...).

Huis nummer 3 is nog in de running, ligt op 1 minuut rijden van school en ziet er mooi uit. Van de buitenkant. We kunnen het nog niet van binnen bekijken aangezien het nog bewoond wordt door een mevrouw waarvan de verhuurder niet precies weet wanneer ze eruit gaat. En gaat ze er eigenlijk wel uit...? Daar wringt dus de schoen. 

Blijven zoeken!

Ook de autojacht is geopend. We hebben nog geen serieuze pogingen gedaan en zullen op zoek moeten naar iemand die ìets meer verstand van auto's heeft dan wij. Voordat we gelijk een kat in de zak kopen. En we weten hoe Kevin met katten is.

Ik startte dit stuk met de mededeling dat de vakantie voorbij is. Maar dat is natuurlijk niet helemaal waar. Ieder weekend is vakantie! En aangezien het nu weekend is gaan we er straks op uit. De ergste warmte is over een uurtje wel over (dan is het 3 p.m.). Nu even een boterhammetje, straks snorkelen!

Vervelend. Tot de volgende keer!

foto-update

Deze ochtend waren we om half 9 bij de Hooiberg. Deze berg steekt als een soort 'puist' uit het landschap omhoog. Dat komt doordat de berg bestaat uit hooiberggiet, een gesteente dat verder alleen nog op IJsland voorkomt en loeihard is. De rest van het eiland is dus min of meer door erosie afgesleten maar de klont hooiberggiet bleef staan. Vanaf alle kanten van het eiland zichtbaar en dmv 500 + treden te beklimmen. Vroeg beginnen dus.
En dan nog zweten ;).
Einde van de les.
Hier volgen de foto's.

Het avontuur is gestart!

Daar gaat 'ie dan, vanaf nu komen de berichten uit Aruba!

Als ik dit schrijf is het half 4 in de middag, de tweede volle dag dat we hier zijn. De zon schijnt (nadat het vanmiddag, jawel, geregend heeft) en de wind waait krachtig. Tijd om het thuisfront bij te praten.

De laatste week thuis was hectisch (de verhuizers pakken razendsnel om je heen de boel in en jij vraagt je af of je je paspoort al uit dat kastje had gehaald), gespannen (sleuteloverdracht van ons huis, gelukkig verzekerde de Britse huurster dat ze met 'good care' op ons huis zou passen...), emotioneel (afscheid hier, afscheid daar, niet teveel bij nadenken) en gezellig (logeren bij pap en mam en een lekkere barbecue met ons viertjes als 'laatste avondmaal').

Donderdag 1 augustus, de dag waar we zo lang naartoe leefden. Door pap en mam naar Schiphol gebracht waar Esther ook nog als verrassing kwam uitzwaaien. We waren lekker op tijd.

Bij de incheck bleek dat we maar 1 koffer p.p. mee mochten nemen dus volgde de grote wisseltruc met toiletspullen uit de grote reistas in de koffer en kleding uit de koffer in de grote reistas. Die nu als handbagage diende. Hoorde ik eindelijk ook eens bij die mensen die ik anders zo 'bestraffend' aankeek; hoe kun je nu een koffer als handbagage meenemen, houd je toch in... 

Met het geduw en getrek bij de incheck was er zoveel tijd voorbij gegaan dat dat 'lekker op tijd' inmiddels betekende dat we gelijk in de rij voor de douane konden aansluiten. Het afscheid was dus snel snel, geen tijd meer om samen koffie te drinken... maar goed, dan was het maar voorbij, toch?

Aan de andere kant van de Atlantische Oceaan bleek dat het gedoe bij de incheck nog een staartje kreeg; de koffer van Kevin stond nog in Amsterdam...

Papieren invullen dus. En alleen maar zwaaien naar Ron en Lex die ons stonden op te wachten maar in steeds meer tijdnood kwamen omdat ze ook nog een fotoshoot hadden van een bruiloft. We konden dus niks anders doen dan gebaren dat we elkaar later nog zouden zien...

En dat is die eerste avond helemaal goed gekomen hoor. We hebben met ons vieren lekker saté gegeten in het restaurant waar we vorig jaar ons verblijf afsloten. Ron en Lex hadden een overlevingspakketje samengesteld zodat we vrijdagochtend niet gelijk op een houtje hoefden te bijten. Wat achteraf bezien niet helemaal nodig was... want na een eerste goede nacht (om half 5 wakker, hallo jetlag!) werden we opgehaald voor een lekker ontbijt bij Moomba Beach, de plek waar we vorig jaar ons verblijf startten :).

Wat hebben we zoal nog meer gedaan:

- autootje gehuurd voor de komende maand 

- kennisgemaakt met de buren (ook hier voor SKOA)

- de grote Super Food supermarkt (oftewel 'hallo Jumbo'!) bezocht 

- de koffer van Kevin van het vliegveld gehaald

Vandaag is dag twee. Kevin en ik hebben de kaart goed bestudeerd (google maps, fijn!) en konden nu zelf de weg naar de supermarkt vinden.  Gelijk binnen geweest bij de DA-drogist, de Pearl èn de Bruna gespot... De eerste was is gedaan en hangt in het stijve briesje te drogen. Ook gezellig zitten kletsen met nog drie nieuwe collega's van de lichting die gisteravond aankwam (met de koffer van Kevin...). 

We proberen een beetje te settelen. Het is een vreemd idee dat we hier voorlopig zijn om te blijven. Ik bekijk het eiland met andere ogen nu, want het moet 'thuis' gaan worden. Op aanraden van Ron en Lex genieten we nu nog van een minivakantie en doen niet te veel. Vanaf maandag is er werk aan de winkel. Wat dat precies is weten we nog niet... er moet veel geregeld worden en we zullen beginnen bij het kantoor van SKOA. Waar ik me een beetje zorgen maakte (ik had nog niks gehoord over het hoe en wat, maar misschien wil ik te snel...? duhhh!!) blijkt dat nergens voor nodig te zijn; alleen degenen met een contract voor één jaar hebben al afspraken. Alle andere collega's die ook voor drie jaar tekenen weten nog nergens van. Blijkbaar hoort dat zo ;).

Hieronder een paar fotootjes van deze eerste dagen. Nog geen turqooise zee dames en heren, daar hebben we onze voeten nog niet eens in gestoken. Maar rustig aan, daar hebben we nog jaaaaren de tijd voor!

Kleding nog op Schiphol... fijn t-shirt van Lex gekregen :)

Bij ons voor de deur