Rennen, vliegen en relaxen

De scholen zijn begonnen. Dus als er nog ergens een gevoel van vakantie was, dan is dat nu wel weg; we zijn hier en we blijven hier.

Kevin gebruikt zijn tijd om documenten op zijn computer te reorganiseren en vakliteratuur te lezen. Daarnaast heeft hij ook de gang naar de belastingdienst - SKOA - terug naar belastingdienst en weer naar SKOA gemaakt voor zijn inschrijving. 'Geeft niet hoor, ik ben het wel gewend; in Nederland werd ik ook van het kastje naar de muur gestuurd toen ik daar net woonde', vertelde hij aan de dames bij SKOA ;).

Afgelopen woensdag zijn de scholen begonnen. Onze directeur had het plan opgevat dat alle leerkrachten zelf op het schoolplein de namenlijst van hun klas op zouden lezen. Dat was een leuk plan. Heb me wel vooraf al geëxcuseerd voor mijn uitspraak van de namen... Thyann, Jean-Nuare, Raygen, Raymir, Raynier...Lijene, Tshawnee, Akeyla en... Annie!

Muisstil was het in de klas... En dat bleef het bijna de hele ochtend! 'Jullie gaan nu beginnen met de tekenopdracht. Terwijl je tekent MAG JE PRATEN.' En toen duurde het nog 10 minuten voordat iemand zijn mond open deed...

Gelukkig ging het donderdag al wat beter en vrijdag heb ik het eerste kind aan een tafeltje apart gezet. Het zijn dus toch allemaal gewoon kinderen :).

Mijn instructie zal er beduidend anders uitzien dan in Nederland. Ik let er steeds op dat mijn woordkeuze zo eenvoudig mogelijk is, herhaal nog eens wat ik heb gezegd, sta toneel te spelen en dan nog zie ik in sommige ogen blikken die verraden dat ze me niet begrijpen... 

Het is even wennen, van beide kanten, maar het gaat vast in de loop van de komende maanden soepeler lopen. En zo niet, dan raken we er ook wel aan gewend. Hoop ik. :)

De collega's zijn aardig. Veel nieuwe Nederlandse collega's maar ook nog een aantal Arubaanse dames. Zo'n nieuw samengesteld team is een uitdaging maar vooralsnog heb ik het idee dat we het samen wel gaan redden; er is een wekelijkse gang op vrijdagmiddag naar de Bamboo bar. Het komt goed.

Wat hebben we ondertussen geregeld:

- voor allebei een persoonsnummer bij de belasting gekregen

- Karen staat ingeschreven bij Censo, het bevolkingsregister

- bankrekening voor Karen geopend en pasje op kunnen halen

- zorgverzekering voor Karen geregeld

- papieren voor Kevin bij elkaar geregeld zodat SKOA nu alles naar Dimas (immigratie) kan sturen 

Reken voor iedere bovenstaande actie een uur tot anderhalf (en soms zelfs twee) uur en dan weet je dat we wat te doen hebben gehad. Maar het is waar: als je je erop instelt is er niks aan de hand.

Voor Kevin duurt het nog even om bovenstaande aan te vragen... daarvoor moeten eerst de papieren bij Dimas zijn geweest. Maar ook dat komt wel.

De huizenjacht is inmiddels ook geopend maar heeft helaas nog niks concreets opgeleverd. Huis nummer 1 klonk veelbelovend. Toen we echter de wijk inreden bleek bij ieder huis een M.E.P-vlag te hangen. De MEP is een politieke partij die zeg maar niet bekend staat vanwege het met open armen ontvangen van vreemdelingen... Er bekroop mij een minder prettig gevoel. De eigenaresse ging in een trailer naast het huis wonen en haar ooms, tantes, neven, nichten enzovoorts woonden allemaal in de buurt. Niet handig als je het aan de stok mocht krijgen met de huisbaas... Toen er vervolgens een vliegtuig zo laag overvloog dat je kon zien wat de passagiers te eten kregen had ik al een besluit genomen.

Huis nummer 2 bekeken we gisteren. Mooie buurt (voornamelijk groene AVP-vlaggen, betere politieke kleur naar het schijnt), maar dicht op elkaar gebouwd. 3 Slaapkamers en een piepkleine woonkamer waar onze bank nog net in zou passen. De eettafel moest dan maar buiten staan of zo. Alle keukenapparatuur zouden we zelf nog moeten aanschaffen en dan was de huurprijs toch wel hoog. Ik verdenk Kevin er ook van het huis al te hebben afgeschreven op het moment dat hij de twee katten zag die erbij horen... (een aardige buurtgenoot zet namelijk bij dit huis eten neer voor de katten...).

Huis nummer 3 is nog in de running, ligt op 1 minuut rijden van school en ziet er mooi uit. Van de buitenkant. We kunnen het nog niet van binnen bekijken aangezien het nog bewoond wordt door een mevrouw waarvan de verhuurder niet precies weet wanneer ze eruit gaat. En gaat ze er eigenlijk wel uit...? Daar wringt dus de schoen. 

Blijven zoeken!

Ook de autojacht is geopend. We hebben nog geen serieuze pogingen gedaan en zullen op zoek moeten naar iemand die ìets meer verstand van auto's heeft dan wij. Voordat we gelijk een kat in de zak kopen. En we weten hoe Kevin met katten is.

Ik startte dit stuk met de mededeling dat de vakantie voorbij is. Maar dat is natuurlijk niet helemaal waar. Ieder weekend is vakantie! En aangezien het nu weekend is gaan we er straks op uit. De ergste warmte is over een uurtje wel over (dan is het 3 p.m.). Nu even een boterhammetje, straks snorkelen!

Vervelend. Tot de volgende keer!

foto-update

Deze ochtend waren we om half 9 bij de Hooiberg. Deze berg steekt als een soort 'puist' uit het landschap omhoog. Dat komt doordat de berg bestaat uit hooiberggiet, een gesteente dat verder alleen nog op IJsland voorkomt en loeihard is. De rest van het eiland is dus min of meer door erosie afgesleten maar de klont hooiberggiet bleef staan. Vanaf alle kanten van het eiland zichtbaar en dmv 500 + treden te beklimmen. Vroeg beginnen dus.
En dan nog zweten ;).
Einde van de les.
Hier volgen de foto's.

Het avontuur is gestart!

Daar gaat 'ie dan, vanaf nu komen de berichten uit Aruba!

Als ik dit schrijf is het half 4 in de middag, de tweede volle dag dat we hier zijn. De zon schijnt (nadat het vanmiddag, jawel, geregend heeft) en de wind waait krachtig. Tijd om het thuisfront bij te praten.

De laatste week thuis was hectisch (de verhuizers pakken razendsnel om je heen de boel in en jij vraagt je af of je je paspoort al uit dat kastje had gehaald), gespannen (sleuteloverdracht van ons huis, gelukkig verzekerde de Britse huurster dat ze met 'good care' op ons huis zou passen...), emotioneel (afscheid hier, afscheid daar, niet teveel bij nadenken) en gezellig (logeren bij pap en mam en een lekkere barbecue met ons viertjes als 'laatste avondmaal').

Donderdag 1 augustus, de dag waar we zo lang naartoe leefden. Door pap en mam naar Schiphol gebracht waar Esther ook nog als verrassing kwam uitzwaaien. We waren lekker op tijd.

Bij de incheck bleek dat we maar 1 koffer p.p. mee mochten nemen dus volgde de grote wisseltruc met toiletspullen uit de grote reistas in de koffer en kleding uit de koffer in de grote reistas. Die nu als handbagage diende. Hoorde ik eindelijk ook eens bij die mensen die ik anders zo 'bestraffend' aankeek; hoe kun je nu een koffer als handbagage meenemen, houd je toch in... 

Met het geduw en getrek bij de incheck was er zoveel tijd voorbij gegaan dat dat 'lekker op tijd' inmiddels betekende dat we gelijk in de rij voor de douane konden aansluiten. Het afscheid was dus snel snel, geen tijd meer om samen koffie te drinken... maar goed, dan was het maar voorbij, toch?

Aan de andere kant van de Atlantische Oceaan bleek dat het gedoe bij de incheck nog een staartje kreeg; de koffer van Kevin stond nog in Amsterdam...

Papieren invullen dus. En alleen maar zwaaien naar Ron en Lex die ons stonden op te wachten maar in steeds meer tijdnood kwamen omdat ze ook nog een fotoshoot hadden van een bruiloft. We konden dus niks anders doen dan gebaren dat we elkaar later nog zouden zien...

En dat is die eerste avond helemaal goed gekomen hoor. We hebben met ons vieren lekker saté gegeten in het restaurant waar we vorig jaar ons verblijf afsloten. Ron en Lex hadden een overlevingspakketje samengesteld zodat we vrijdagochtend niet gelijk op een houtje hoefden te bijten. Wat achteraf bezien niet helemaal nodig was... want na een eerste goede nacht (om half 5 wakker, hallo jetlag!) werden we opgehaald voor een lekker ontbijt bij Moomba Beach, de plek waar we vorig jaar ons verblijf startten :).

Wat hebben we zoal nog meer gedaan:

- autootje gehuurd voor de komende maand 

- kennisgemaakt met de buren (ook hier voor SKOA)

- de grote Super Food supermarkt (oftewel 'hallo Jumbo'!) bezocht 

- de koffer van Kevin van het vliegveld gehaald

Vandaag is dag twee. Kevin en ik hebben de kaart goed bestudeerd (google maps, fijn!) en konden nu zelf de weg naar de supermarkt vinden.  Gelijk binnen geweest bij de DA-drogist, de Pearl èn de Bruna gespot... De eerste was is gedaan en hangt in het stijve briesje te drogen. Ook gezellig zitten kletsen met nog drie nieuwe collega's van de lichting die gisteravond aankwam (met de koffer van Kevin...). 

We proberen een beetje te settelen. Het is een vreemd idee dat we hier voorlopig zijn om te blijven. Ik bekijk het eiland met andere ogen nu, want het moet 'thuis' gaan worden. Op aanraden van Ron en Lex genieten we nu nog van een minivakantie en doen niet te veel. Vanaf maandag is er werk aan de winkel. Wat dat precies is weten we nog niet... er moet veel geregeld worden en we zullen beginnen bij het kantoor van SKOA. Waar ik me een beetje zorgen maakte (ik had nog niks gehoord over het hoe en wat, maar misschien wil ik te snel...? duhhh!!) blijkt dat nergens voor nodig te zijn; alleen degenen met een contract voor één jaar hebben al afspraken. Alle andere collega's die ook voor drie jaar tekenen weten nog nergens van. Blijkbaar hoort dat zo ;).

Hieronder een paar fotootjes van deze eerste dagen. Nog geen turqooise zee dames en heren, daar hebben we onze voeten nog niet eens in gestoken. Maar rustig aan, daar hebben we nog jaaaaren de tijd voor!

Kleding nog op Schiphol... fijn t-shirt van Lex gekregen :)

Bij ons voor de deur