Sinds 14 maart van dit jaar weten we dat we gaan vertrekken. Na de eerste euforie sloeg de schrik vooral mij (Karen) om het hart... 'ZOOOOVEEL te doen, ik heb nog zoveel te doen...' Inmiddels zijn we halverwege onze wachttijd; over 2 maanden vertrekken we naar Aruba. We hebben nog steeds veel te doen hoor. Maar de schrik is wat gezakt. Wat er ook gebeurt, we gaan toch.
Nu de vertrekdatum langzaam maar zeker dichterbij komt komen ook de momenten dat we ons tijdens ontmoetingen met vrienden en bekenden realiseren dat dit misschien wel eens voor heel lang de laatste keer kan zijn dat we elkaar zien. Dat er wordt gesproken over 'nog een laatste keer brunchen, lunchen, feesten...' En dat vader Van der Sterren besluit zijn verjaardagspartijtje ook open te stellen voor een paar goede vrienden om er zo min of meer ook een afscheidsfeestje voor ons van te maken.
Vandaag was ook zo'n laatste keer, althans... daar gaan we maar vanuit, met Lucy. Het was gezellig en het leverde ook nog lekkere taartjes op :). Dank je Luus!
Wat een mooie Karen. En wat heb je dat snel gedaan.
BeantwoordenVerwijderenIk vond het ook gezellig en heb mijn best gedaan op de positieve benadering. Dus geen gezeur over jammer dat jullie vertrekken.
Jullie hebben het de komende tijd vast te druk om achterom te kijken of spijt te krijgen. Mocht je toch even twijfelen; op mijn blog staat een stempeltje speciaal voor jullie.