Rennen, vliegen en relaxen

De scholen zijn begonnen. Dus als er nog ergens een gevoel van vakantie was, dan is dat nu wel weg; we zijn hier en we blijven hier.

Kevin gebruikt zijn tijd om documenten op zijn computer te reorganiseren en vakliteratuur te lezen. Daarnaast heeft hij ook de gang naar de belastingdienst - SKOA - terug naar belastingdienst en weer naar SKOA gemaakt voor zijn inschrijving. 'Geeft niet hoor, ik ben het wel gewend; in Nederland werd ik ook van het kastje naar de muur gestuurd toen ik daar net woonde', vertelde hij aan de dames bij SKOA ;).

Afgelopen woensdag zijn de scholen begonnen. Onze directeur had het plan opgevat dat alle leerkrachten zelf op het schoolplein de namenlijst van hun klas op zouden lezen. Dat was een leuk plan. Heb me wel vooraf al geëxcuseerd voor mijn uitspraak van de namen... Thyann, Jean-Nuare, Raygen, Raymir, Raynier...Lijene, Tshawnee, Akeyla en... Annie!

Muisstil was het in de klas... En dat bleef het bijna de hele ochtend! 'Jullie gaan nu beginnen met de tekenopdracht. Terwijl je tekent MAG JE PRATEN.' En toen duurde het nog 10 minuten voordat iemand zijn mond open deed...

Gelukkig ging het donderdag al wat beter en vrijdag heb ik het eerste kind aan een tafeltje apart gezet. Het zijn dus toch allemaal gewoon kinderen :).

Mijn instructie zal er beduidend anders uitzien dan in Nederland. Ik let er steeds op dat mijn woordkeuze zo eenvoudig mogelijk is, herhaal nog eens wat ik heb gezegd, sta toneel te spelen en dan nog zie ik in sommige ogen blikken die verraden dat ze me niet begrijpen... 

Het is even wennen, van beide kanten, maar het gaat vast in de loop van de komende maanden soepeler lopen. En zo niet, dan raken we er ook wel aan gewend. Hoop ik. :)

De collega's zijn aardig. Veel nieuwe Nederlandse collega's maar ook nog een aantal Arubaanse dames. Zo'n nieuw samengesteld team is een uitdaging maar vooralsnog heb ik het idee dat we het samen wel gaan redden; er is een wekelijkse gang op vrijdagmiddag naar de Bamboo bar. Het komt goed.

Wat hebben we ondertussen geregeld:

- voor allebei een persoonsnummer bij de belasting gekregen

- Karen staat ingeschreven bij Censo, het bevolkingsregister

- bankrekening voor Karen geopend en pasje op kunnen halen

- zorgverzekering voor Karen geregeld

- papieren voor Kevin bij elkaar geregeld zodat SKOA nu alles naar Dimas (immigratie) kan sturen 

Reken voor iedere bovenstaande actie een uur tot anderhalf (en soms zelfs twee) uur en dan weet je dat we wat te doen hebben gehad. Maar het is waar: als je je erop instelt is er niks aan de hand.

Voor Kevin duurt het nog even om bovenstaande aan te vragen... daarvoor moeten eerst de papieren bij Dimas zijn geweest. Maar ook dat komt wel.

De huizenjacht is inmiddels ook geopend maar heeft helaas nog niks concreets opgeleverd. Huis nummer 1 klonk veelbelovend. Toen we echter de wijk inreden bleek bij ieder huis een M.E.P-vlag te hangen. De MEP is een politieke partij die zeg maar niet bekend staat vanwege het met open armen ontvangen van vreemdelingen... Er bekroop mij een minder prettig gevoel. De eigenaresse ging in een trailer naast het huis wonen en haar ooms, tantes, neven, nichten enzovoorts woonden allemaal in de buurt. Niet handig als je het aan de stok mocht krijgen met de huisbaas... Toen er vervolgens een vliegtuig zo laag overvloog dat je kon zien wat de passagiers te eten kregen had ik al een besluit genomen.

Huis nummer 2 bekeken we gisteren. Mooie buurt (voornamelijk groene AVP-vlaggen, betere politieke kleur naar het schijnt), maar dicht op elkaar gebouwd. 3 Slaapkamers en een piepkleine woonkamer waar onze bank nog net in zou passen. De eettafel moest dan maar buiten staan of zo. Alle keukenapparatuur zouden we zelf nog moeten aanschaffen en dan was de huurprijs toch wel hoog. Ik verdenk Kevin er ook van het huis al te hebben afgeschreven op het moment dat hij de twee katten zag die erbij horen... (een aardige buurtgenoot zet namelijk bij dit huis eten neer voor de katten...).

Huis nummer 3 is nog in de running, ligt op 1 minuut rijden van school en ziet er mooi uit. Van de buitenkant. We kunnen het nog niet van binnen bekijken aangezien het nog bewoond wordt door een mevrouw waarvan de verhuurder niet precies weet wanneer ze eruit gaat. En gaat ze er eigenlijk wel uit...? Daar wringt dus de schoen. 

Blijven zoeken!

Ook de autojacht is geopend. We hebben nog geen serieuze pogingen gedaan en zullen op zoek moeten naar iemand die ìets meer verstand van auto's heeft dan wij. Voordat we gelijk een kat in de zak kopen. En we weten hoe Kevin met katten is.

Ik startte dit stuk met de mededeling dat de vakantie voorbij is. Maar dat is natuurlijk niet helemaal waar. Ieder weekend is vakantie! En aangezien het nu weekend is gaan we er straks op uit. De ergste warmte is over een uurtje wel over (dan is het 3 p.m.). Nu even een boterhammetje, straks snorkelen!

Vervelend. Tot de volgende keer!